Ola, amigos.
A presentación do libro “A chave da Atlántida” foi un gran éxito. Grazas a todos.
Adxunto algúns enlaces que mencionan ao libro ou a presentación.
O Faro de Vigo. Elena Ocampo.
A voz de Galicia. Jorge Lamas.
Brétemas. Unha aperta, Manolo.
Trafegando Ronseis. Un bico, Gracia.
Ola, amigos.
Quero convidarvos a todos á presentación do meu novo libro “A chave da Atlántida” gañador do premio Merlin 2011 e publicado por Edicións Xerais. O acto terá lugar na Casa del libro de Vigo (R/ Velázquez Moreno 27), o día 11 de novembro ás 8:00 da tarde. Espero vervos alí este venres. Haberá algo de comer, de beber, debuxos en directo e algunha sorpresa máis.
Ah! para aqueles que veñan co libro e me pidan que llo asine... levaran de agasallo unha ilustración especial de tiraxe limitada! Haberá só unhas poucas, así que xa sabedes!
O libro “A chave da Atlántida” xa se pode atopar en todas as librerías. Na próxima semana subirei máis ilustracións do libro.
Apertas, Anxo.
Este é un avance da historia :)
Os científicos do «Proxecto Prometeo» crearon A-cero, un ser humano artificial. Un proxecto científico que os bioenxeñeiros da empresa Biomorph desenvolveron a partir da lectura duns pergamiños atopados na fosa Kermadec, cando indagaban sobre a cidade asolagada da Atlántida. Aqueles pergamiños, redactados nunha lingua descoñecida, deixaban ver uns planos nos que se identificaban segredos ocultos, capaces de construír un novo futuro para a ciencia e para a humanidade. A fuxida de A-cero e o seu encontro con Eva e o seu tío Fran desencadeará a busca da chave que permita entrar na Atlántida, unha civilización en estado de hibernación, á que semella poder accederse dende as viguesas illas Cíes. A chave da Atlántida é unha novela de ciencia ficción na que, a un ritmo trepidante, se mesturan os mitos dunha civilización antiga coas posibilidades ofrecidas polas biotecnoloxías e da robótica do futuro. Unha aventura que non dá tregua, onde non falta nin o amor nin as persecucións nin as probas fantásticas, na que se somete a indagación dos lectores e lectoras novos un dos tópicos da mitoloxía clásica
Aquí tedes unha crítica do libro publicada no Atlántico Diario. Grazas :)
En Edicións Xerais de Galicia, 143 páxinas. Anxo Fariña (Vigo, 1977), obtivo con este texto o Premio Merlín de Literatura Infantil 2011, e xa van aló 25 anos dende que o primeiro Merlín (1986) foi, con todo merecemento, para a nosa amiga Ursula Heinze. O libro que hoxe brevemente recensionamos, é unha eficaz, entretida e bonita singradura de Anxo Fariña, un autor xa coñecido entre nós, e que non é a primeira vez que é galardoado polo seu labor artístico e literario. El propón que a enigmática e suxerente Atlántida da antigüidade ten porta e chave de aceso dende algún lugar das nosas illas Cíes. Trátase dunha historia que engaiola a calquera lector ou lectora que se achegue a ela. Polo cal, sen levar de conta a idadepara os que aparentemente foi elaborada, cabo de todo, convén reflexionar se é acertado ou non esta denominación de literatura infantil. Coidamos que non, e mesmo en todo caso convimos en que é un libro a cuxa lectura pódese adscribir calquera home ou muller, como o son outros relatorios da literatura universal que habita na memoria de todos nós. Os nosos parabéns ao autor pola súa aportación á literatura galega, e mesmo polas estupendas ilustracións que acompañanan o libro A Chave da Atlántica.
Ola, amigos!
Xa estou de volta despois das vacacións. Coma sempre, utilicei estes días para viaxar e coñecer un pouco deste marabilloso planeta no que vivimos. E desta volta estiven nas antípodas, en concreto en Nova Zelandia. Un fermoso e incrible país que en certos momentos recordábame a Galicia. Tanto que incluso descubrín que alí tamén había toxos! Así que é posible que algún día os meus queridos Megatoxos pasen por Nova Zelandia, quen sabe...
Teño para vós moi boas novas. Como todos sabedes, agora podedes atopar nas librerías o 4 libro dos Megatoxos publicado por Xerais. Mais era imposible conseguir calquera dos tres primeiros libros, pois estaban esgotados. E agora... sorpresa! Xerais vai reeditar os tres primeiros libros dos Megatoxos no mesmo formato que o cuarto. Para esta nova edición vounos revisar e ampliar con novos detalles que no seu momento quedaran no tinteiro.
O primeiro libro “Os Megatoxos e o aprendiz de druída” sairá a principios de 2012, xa vos concretarei a data.
Como podedes imaxinar, estou moi contento e cheo de ilusión por este novo comezo editorial.
MEGATOXOS POWER!
A imaxe é dalgo moi curioso que atopei en Nova Zelandia. Serán os ovos dun dinosauro mariño? Ou pegadas dos extraterrestres? Que pensades vós?
Ola amigos!
Estou moi emocionado e contento. O motivo: acabo de gañar o prestixioso Premio Merlín de Literatura infantil cunha obra que leva por título: “A chave da Atlántida”.
Non vos podedes imaxinar o que significa para min este galardón. Despois dos malos momentos pasados, esta semana dupla alegría: sae á venda o 4º libro dos Megatoxos e me conceden o premio Merlín. Que podo dicir... grazas, grazas, grazas. Ao xurado, aos meus queridos lectores, aos meus amigos, ás mestras e mestres, á organización do premio, aos bibliotecarios, ás libreiras e libreiros...
A festa-entrega celebrouse na illa de San Simón rodeado de moitos amigos dos libros, con comida, música, e moita, moita emoción.
Unha aperta, Anxo
Aquí a noticia:
O xurado da XXVI edición Premio Merlín de Literatura Infantil, dotado con 10.000 euros e no que concorreron corenta e seis obras, formado por Rodrígo Chao Blanco (ilustrador), Julia González González (mestra de Primaria e bibliotecaria), Antonio Reigosa Carreiras (escritor e gañador do Premio Merlín, 1998), Ángeles Roca López (bibliotecaria), Gracia Santorum López (profesora de Secundaria e blogueira), e Helena Pérez Fernández (secretaria do xurado), en representación de Xerais, con voz e sen voto escolleu como obras finalistas as presentadas baixo os lemas «O carreiro das formigas», «Prometeo» e «Trampa de luz». Despois da súa última deliberación, acordou por unanimidade declarar como gañadora a presentada baixo o lema «Prometeo», que, despois de aberta a plica, resultou ser de Anxo Fariña e corresponde ao título A chave da Atlántida.
A chave da Atlántida, a obra gañadora da 26ª edición do Premio Merlín de Literatura Infantil, presentada baixo o lema «Prometeo», recupera o mito da busca da Atlántida, o continente perdido, asolagado, esa civilización antiga dos atalantes da que non se sabía en que parte do planeta quedou agochada.
Foron os científicos do chamado «Proxecto Prometeo» os que crearon A-cero, un ser humano artificial, un organismo sintético de silicio, un robot capaz de amosar curiosidade polos sentimentos humanos. Un proxecto científico que os bioenxeñeiros da empresa Biomorph desenvolveron a partir da lectura duns pergamiños atopados na fosa de Kermadec, cando indagaban sobre a cidade asolagada da Atlántida. Aqueles pergamiños, redactados nunha lingua descoñecida, deixaban ver uns planos no que se identificaban segredos ocultos, capaces de construír un novo futuro para a ciencia e para a humanidade. A fuxida de A-cero e o seu encontro con Eva e o seu tío Fran desencadeará a busca da chave que permita entrar na Atlántida, unha civilización en estado de hibernación, á que semella poder accederse dende as viguesas illas Cíes.
A chave da Atlántida é unha novela de ciencia ficción na que a un ritmo trepidante se mesturan os mitos dunha civilización antiga coas posibilidades ofrecidas polas biotecnoloxías e da robótica do futuro. Unha aventura que non dá tregua, onde non falta nin o amor nin as persecucións nin as probas fantásticas, na que se somete a indagación dos lectores e lectoras novos un dos tópicos da mitoloxía clásica.
Xa chegou o día!
Por fin teño o libro nas miñas mans, e non podo estar máis emocionado. Despois de todo o sucedido... En fin, xa veredes cando o teñades diante, vaivos encantar. Pego o texto da promoción e unha imaxe do libro.
Apertas, Anxo.
Despois de vender 30000 exemplares dos tres anteriores títulos, Anxo Fariña volve con novas aventuras da saga dos Megatoxos. O título: Os Megatoxos e a cara oculta de Lúa. O día 15 de xuño nas librerías.
Os Megatoxos son catro mozos que teñen que compatibilizar as clases no instituto, cunha dobre vida que os impulsa a viaxar na procura dunha cura para a súa mutación xenética, un cambio provocado por unha planta moi especial, o Toxo. Esta planta mutante ten, entre outras, a capacidade de viaxar no espazo e no tempo. Os Megatoxos, en pasadas aventuras, estiveron na época Castrexa, na Idade Media, e na Revolución industrial en París.
A cara oculta de Lúa. Todos os humanos teñen dúas caras: a luminosa e a escura. A primeira é a que normalmente amosamos diante dos nosos semellantes, mais, ás veces, o demo interior pugna por saír á superficie. Que pasaría se esa vertente sinistra tomase o control? E se lle acontecese a unha persoa cun alto potencial como Lúa? E se o poder do Toxo complicase aínda máis a situación? O instituto dos Megatoxos cae en desgraza e unha horrible transformación esténdese polo alumnado e mais o profesorado. Entrementres, en Venecia, unha misteriosa raíña trata de dominar o mundo grazas ao poder do Toxo. Os dous escenarios están intimamente ligados, e só os Megatoxos poden resolver a crise que ameaza os dous mundos.
Ola, amigos e amigas.
Teño dúas novas que darvos: unha boa e unha mala.
A mala. Aínda non fun quen de solucionar o problema cos tres primeiros volumes dos Megatoxos (ver post “Os Megatoxos en perigo”). Así que polo de agora teredes que agardar pacientemente por unha reedición dos mesmos. Me encantaría que ese tema estivese xa resolto, que imperase a cordura nos dirixentes de Promocións Culturais Galegas (A Nosa Terra) e que me devolvan o que é meu, e por dereito perténceme. Mentres tanto, pídovos paciencia e sigo agradecendo as numerosas mostras de apoio recibidas. Só por vós paga a pena loitar!
E agora a boa nova: En dúas ou tres semanas... OS MEGATOXOS 4 estarán nas librerías!. Si, xa sei que tardaron moito, pero garántovos que a espera pagará a pena. Nova editorial, novo logotipo (xa está na cabeceira do blog), novo aspecto exterior e guía de personaxes no interior... en resumo: UNHA MARABILLA! Eu persoalmente estou encantado con este libro, sobre todo tendo en conta o mal que o pasei por culpa da outra editorial. Cheguei a pensar que era o fin dos meus queridos Faísca, Ninfa, Ruxe e Lúa. Mais non. Atopei unha nova editorial con xente estupenda que me apoia, e a cal encántanlle os Megatoxos.
En dúas ou tres semanas poderedes descargar un PDF cos primeiros capítulos de balde. E, mentres tanto... o proceso creativo dunha ilustración para que vaiades vendo o que está por chegar.
Como moitas outras persoas, mentres estudaba, tiven que traballar para poder facer fronte aos gastos. Un deses traballos foi nun centro de acollida de menores.
Estiven alí dous anos. Nese tempo, compartín a miña vida cos mozos que habitaban alí pois eu tamén vivía no centro. Foi unha experiencia complexa, con momentos agradables e outros moi duros.
O meu cuarto, estaba situado entre os dous cuartos dos rapaces. Dunha banda había nenos de oito a dez anos e, no outro, os maiores ata dezaseis. A miña era a planta cuarta dun edifico con dúas ás, unha de mozos e outra de mozas. Cada neno, cada nena que estaba naquel centro posuía unha historia detrás, unha historia que a moitos faría chorar, ou que outros non soportarían. Mais, se lles mirabas aos ollos, so vías a un neno coas mesmas necesidades de agarimo que calquera. Ben, pode que máis.
Algunhas noites -antes de durmir- acostumaba a contarlles historias ao grupo dos pequenos. Pode que fose alí onde naceu o meu gusto por contar contos, ou quizá xa ven de antes. En todo caso, aprendín eu máis dos rapaces do que creo que eles aprenderon de min. Gardo moitas lembranzas de aquel tempo e daquel lugar que, quizá algún día, decida pousar sobre o papel.
Ola a todos/as
Como sempre agradecervos as vosas mensaxes, pois me axudan a escribir e debuxar cada vez que me fallan as forzas.
Para que non se vos faga tan longa a espera polo 4º libro, subo unha imaxe del.
E vos preguntaredes... Que lle acontece a Faísca? Por que ten unha fotografía queimada na man? Terá que ver o debuxo co que acontece no final do 3º libro (Os Templarios da Luz)?
No cuarto libro saberemos máis datos do pasado dos personaxes que sen dúbida marcarán o seu futuro. Moitas veces pensamos que non nos afecta, pero feitos ocorridos hai anos poden saír a luz no noso comportamento posterior. Eses feitos do pasado de Faísca farán moi complicada a relación do mozo co resto do grupo, en especial con Ninfa. O resultado? Xa o veredes...
Espero que non se demore moito a saída as librerías do próximo libro dos Megatoxos, pois neste momento, xa non depende de min senón da editorial.
Un saúdo e até o próximo post, que prometo escribir nuns días, e no que subirei un avance da cuberta do libro.
